อย่า ดู ถู กกัน

ทุกคนเกิดมา ก็ใฝ่ฝันอยากจะมีงานทำที่ดี มีหน้าตาในสังคม ได้แต่งตัวสวยหล่อทำงานสบายในห้องแอร์เย็นๆ คงไม่มีใครอยากทำงานหนัก ในสังคมจึงมีการเห ยี ย ดอาชีพกันอยู่ให้เห็นบ่อยๆ เพราะค่านิยมที่ถูกปลูกฝังมานาน

เรียกได้ว่าเป็นบทความที่ให้ข้อคิดดีๆ เกี่ยวกับการ มองคนที่ภายนอก อย่ามองคนที่เสื้อผ้า เห็นแค่ภายนอกอาจตัดสินอะไรไม่ได้ ผมสัมผัสมากับตัวเเล้ว ยืนยันว่ามีจริง เคยมีให้เห็นกันมาเเล้ว

เรื่องการมองคนที่ภายนอก เพราะบางครั้งการเห็นกันเพียงเเค่ภายนอกออาจจะตัดสินใจอะไรเเทบไม่ได้ เหมือนบทความสอนใจต่อไปนี้

ในขณะที่คนขายไก่ทอดข้าวเหนียวส้มตำ ซื้อรถคันละล้านกว่าด้วยเงินสด แต่คนบางคนที่ชอบแต่งตัวหรูหราเป็นหนี้แม้กระทั่งซื้อมือถือเครื่องเดียว

ไม่มีงานใดที่จะมั่นคงกว่างานอื่นๆ เพราะทุกงานต้องใช้แรงกายแรงใจทำ ไม่ไปทำก็ไม่ได้เงินค่ะ หาช่องของตัวเองให้เจอ

ผมเคยเห็นคนขายก๋วยเตี๋ยวป๊อกๆใต้ทางด่วน ขายได้วันละ 7-8 พัน เดือนนึงกำไรไม่ถึงแสนก็เฉียดแสนต่อเดือน

ผมเคยเห็นคนขายไส้กรอกย่างชิ้นละบาท ปั่นซาเล้งขายตอนกลางคืนขายได้วันละ 4-5 พัน กลางวันขับรถคันเป็นล้านไปจ่ายตลาด

ผมเคยเห็น คนเข็นรถผลไม้ ขายได้วันละ 2-3 พัน แต่ขอโทษกำไรพวกนี้ 70% เดือนๆ นึงมีเก็บเฉียดแสน

ผมเคยเห็นคนขายส้มตำไก่ย่าง ขี่มอร์ไซค์พ่วงขายกับเมียสองคน จอดตามไซด์งานก่อสร้าง จอดตามปั๊มน้ำมัน วันนึงมีกลับบ้าน 6-7 พัน กำไรครึ่งนึง เดือนนึงเกือบแสน

ผมเคยเห็นคนขายซูชิ 5 บาท ตลาดนัด ซื้อบ้านเงินสดหลังละ 5 ล้านมาแล้ว ก็เล่นขายได้วันละ 1-2 หมื่น จะซื้อไม่ได้ได้ยังไง

5 บาทก็จริงเลือกไปเลือกมาคนเดียวเกือบร้อย! คนเหล่านี้ รวยเงียบๆ แม้ไม่ได้ใส่สูททำงานห้องแอร์ แต่ขอโทษ…พวกนี้เดือนนึงหาเงินได้มากกว่า พนักงานทั่วไปถึง 10 เท่า

แถวสะพานตากสินมีผู้หญิงคนนึงข้ามมาจากฝั่งธน มาขายแซนด์วิช 20 บาท โต๊ะพับตัวเดียว ขาย 2-3 ชั่วโมงได้ 2 พันกว่าบาท

หมูปิ้งเจ้านึงที่คลองถม คืนนึงขายได้ครึ่งแสน คิดดู อย่าได้ดูถูกอาชีพเหล่านี้อย่าได้ดูถูกคนที่เสื้อผ้าและสิ่งที่เห็น อย่าดูถูกกัน